Forum

Met mijn linkerhand streel ik Oxie, de enige vriend die ik nodig heb,  mijn hond, met mijn ogen naar buiten gericht. Ondanks mijn zicht niet erg duidelijk is, gedeeltelijk kwalijk te nemen aan het stoffige raam dat ik snel weer eens moet schoon maken. Meer heb ik niet nodig, geen mensen om me heen. Enkel een huisje, midden in het bos, een hond als beste vriend en mijn typemachine. Ik ben schrijver, geen succesvolle, maar groot genoeg om mijn leventje te bekostigen.

Het rode, zacht vloerkleed, neergelegd op de eerste dag dat ik het kleinschalige huisje daadwerkelijk mijn huis kon noemen, lag nog op exact dezelfde plek. Buiten het feit dat het een schitterend kleed was, was het ook een fijne rustplek voor Oxie.

Ik zat met mijn rug tegen de muur, op de vensterbank. Toen ik jonger was werd ik geïnspireerd door het internet,  waarna ik perse een zitplek bij de vensterbank wilde. Overal liggen boeken, boeken van geweldige auteurs. Een oude cd staat aan, wat me herinnert aan mijn jeugd – ooit gekregen van mijn beste vriendin, met geweldige nummers. Ik zie haar bijna niet meer, ze is erg succesvol in het buitenland, maar we schrijven en bellen elkaar met regelmaat.

Voor buitenstaanders lijkt mijn huisje op de kleinste bibliotheek in de wereld, maar het is slechts een verzameling van de meest prachtigste boeken. Mijn bed is verstopt in de muur, om de minieme ruimte die het huisje beschikt, optimaal te gebruiken. De keuken is niet perse klein, maar ook niet extreem groot, maar als je maar voor één persoon moet koken heb je ook niet veel meer nodig. In een van de schappen in de keuken staan tientallen kookboekjes, familierecepten.

------------

Ik wil vrij weinig in ‘mijn perfecte leventje’ maar ik wil eigenlijk gewoon rust, een plek voor mezelf, veel boeken, een hond en een leuke keuken,  en ik wil schrijver worden. So yeah, that’s it. Heb het in een soort van verhaalvorm verwerkt, maar dan zonder dat er daadwerkelijk een verhaallijn in voort komt.