Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Demish schreef:
Ik ga dit topic lezen voor het slapen gaan, haha. Oh, en hier is de mijne!
‘Het is bijna tijd.’
Twee handen kwamen met veel geluid terecht op de tafel. Haar hoofd draaide zich met een snelle beweging om en haar grijze ogen gaven hem een scherpe blik. ‘Herinner me er niet aan. Denk je dat ik niet weet wat dit betekend?’ snauwde het meisje. Met haar woorden tilde ze haar rechter onderarm op, waar enkel nog twee dunne stipjes op stonden, bestaand uit zwarte inkt. De jongen wie aan had gegeven dat het bijna tijd was, had dezelfde, kleine stipjes op zijn bleke huid staan.
‘Rhi.’ De lange, blonde jongen probeerde haar te kalmeren door haar naam te noemen. Iets waarvan hij hoorde te weten dat het niet zou werken. Als er iets was wat Rhi niet rustig zou maken, dan was het haar toespreken.
‘We zijn niet de eersten wie dit overkomt, oké,’ sprak ze. Ze wendde haar blik af, terugdenkend aan de groep waar ze zich ooit in had bevonden. Zij, Luke en nog vele anderen. Allemaal getroffen door hetzelfde lot.
‘Nee, maar we zijn wel de laatsten.’
Er waren weinig woorden die Rhi konden raken, maar de woorden die over Luke zijn lippen waren gerold, gaven haar kippenvel. Ze staarde naar haar arm. Alsof ze het aan had zien komen, zag ze het bovenste stipje vervagen. Het leek op een druppel waterverf die in een bekertje water was gevallen. De kleur vervaagde langzaam, tot dat er niets meer te zien was behalve het laatste stipje. Nog kleiner dan de vorige, geplaatst net boven haar pols.
Velen waren hen al voorgegaan. Sinds de wereld was veranderd, sinds zij waren veranderd, was dit hoe het leven in elkaar zat. Hoe doodgaan in elkaar zat. De dood was iets wat geen enkel mens onder controle had kunnen hebben. De dood was verassend, onvoorspelbaar.
De deuren van de kamer vlogen open en een jonge vrouw bleef in de deuropening staan. Ondanks dat ze klein van stuk was, maakte haar sterke houding haar een stuk langer. Met haar vastberaden ogen en haar handen in haar zij leek ze het zwaarste gevecht met gemak te kunnen winnen. Het gevecht tegen de tijd en de verdwijnende inkt was er echter één die ze niet zou kunnen winnen. Geen van hen.
‘Ik denk nog steeds dat we hier iets aan kunnen doen. We hebben het al zo lang volgehouden,’ sprak het meisje hoopvol. Ze waren de laatste drie. Degenen die het experiment het langst vol hadden gehouden, maar Rhi wist dat ze het niet zouden overleven. Ze hoefde niet eens naar Luke te kijken om te weten dat hij er ook zo over dacht.
‘Linn,’ begon de jongen. Langzaam liep hij op haar af, maar nog voordat hij bij haar was, gebeurde er iets. Het meisje haar huid werd lijkwit, haar benen konden haar lichaam niet meer houden en ze belandde met een dof geluid op de grond.
Luke knielde bij het meisje neer en pakte haar arm vast. Hij draaide hem bij, zodat ook Rhi het kon zien. De inkt was verdwenen.
Rhi liep naar het tweetal en knielde naast hen neer. Ze legde haar arm om Luke, wetend dat iedere minuut nu de laatste zou kunnen zijn.
De inkt verdween. De zwarte stippen gingen op in het niets.
Ik ga dit topic lezen voor het slapen gaan, haha. Oh, en hier is de mijne!
‘Het is bijna tijd.’
Twee handen kwamen met veel geluid terecht op de tafel. Haar hoofd draaide zich met een snelle beweging om en haar grijze ogen gaven hem een scherpe blik. ‘Herinner me er niet aan. Denk je dat ik niet weet wat dit betekend?’ snauwde het meisje. Met haar woorden tilde ze haar rechter onderarm op, waar enkel nog twee dunne stipjes op stonden, bestaand uit zwarte inkt. De jongen wie aan had gegeven dat het bijna tijd was, had dezelfde, kleine stipjes op zijn bleke huid staan.
‘Rhi.’ De lange, blonde jongen probeerde haar te kalmeren door haar naam te noemen. Iets waarvan hij hoorde te weten dat het niet zou werken. Als er iets was wat Rhi niet rustig zou maken, dan was het haar toespreken.
‘We zijn niet de eersten wie dit overkomt, oké,’ sprak ze. Ze wendde haar blik af, terugdenkend aan de groep waar ze zich ooit in had bevonden. Zij, Luke en nog vele anderen. Allemaal getroffen door hetzelfde lot.
‘Nee, maar we zijn wel de laatsten.’
Er waren weinig woorden die Rhi konden raken, maar de woorden die over Luke zijn lippen waren gerold, gaven haar kippenvel. Ze staarde naar haar arm. Alsof ze het aan had zien komen, zag ze het bovenste stipje vervagen. Het leek op een druppel waterverf die in een bekertje water was gevallen. De kleur vervaagde langzaam, tot dat er niets meer te zien was behalve het laatste stipje. Nog kleiner dan de vorige, geplaatst net boven haar pols.
Velen waren hen al voorgegaan. Sinds de wereld was veranderd, sinds zij waren veranderd, was dit hoe het leven in elkaar zat. Hoe doodgaan in elkaar zat. De dood was iets wat geen enkel mens onder controle had kunnen hebben. De dood was verassend, onvoorspelbaar.
De deuren van de kamer vlogen open en een jonge vrouw bleef in de deuropening staan. Ondanks dat ze klein van stuk was, maakte haar sterke houding haar een stuk langer. Met haar vastberaden ogen en haar handen in haar zij leek ze het zwaarste gevecht met gemak te kunnen winnen. Het gevecht tegen de tijd en de verdwijnende inkt was er echter één die ze niet zou kunnen winnen. Geen van hen.
‘Ik denk nog steeds dat we hier iets aan kunnen doen. We hebben het al zo lang volgehouden,’ sprak het meisje hoopvol. Ze waren de laatste drie. Degenen die het experiment het langst vol hadden gehouden, maar Rhi wist dat ze het niet zouden overleven. Ze hoefde niet eens naar Luke te kijken om te weten dat hij er ook zo over dacht.
‘Linn,’ begon de jongen. Langzaam liep hij op haar af, maar nog voordat hij bij haar was, gebeurde er iets. Het meisje haar huid werd lijkwit, haar benen konden haar lichaam niet meer houden en ze belandde met een dof geluid op de grond.
Luke knielde bij het meisje neer en pakte haar arm vast. Hij draaide hem bij, zodat ook Rhi het kon zien. De inkt was verdwenen.
Rhi liep naar het tweetal en knielde naast hen neer. Ze legde haar arm om Luke, wetend dat iedere minuut nu de laatste zou kunnen zijn.
De inkt verdween. De zwarte stippen gingen op in het niets.
18
